My story [] Moja historia



My story


15 March 2017

Remember that everyone you meet is afraid of something, loves something and has lost something’

Ernest Hemingway


This post was not planned. Or, I would rather say it was planned to not appear here. The privacy of my family has always been important to me but I feel that I would like to share some things with you here.


Many times we hear the expression that it’s easy to be happy when all goes well. Let’s remember though, that things are not always what they seem to be.  Many of our friends consider us to be very positive people, and indeed we are.  Obviously, it wasn’t always this way and we do happen to have bad days but we are aware of them and we work hard to make them better. Our life looks a bit different than life of the majority of people, not only because of our positive attitude but rather because of a circumstance which caused that we began to search for the way to the happiness of our family.


Let me tell you my story.


I am young (that’s how I feel when my back doesn’t hurt, lol), ordinary girl with big dreams.  Big enough, to scare me. 

I was born in Poland. Beautiful country with wonderful traditions and landscapes. When finished my school, I decided to move to Great Britain, to be close to the love of my life, who shortly became my husband, who is my soul mate, and the best person I have ever metWe are proud parents of two lovely daughters. My husband works and I’m a housewife and mother to our children. It wasn’t easy. We have struggled with all the problems that may have a young family in a foreign country, alone with young children without family support.

When the opportunity came to go to work I was over the moon. My mum and my mother-in-law were going to look after my 3 and 1.5 years old girls. I was happy because I knew I leave them in good hands.  On the 15th of October 2009 I was on my way to work for the first time when I received a phone call from my mother-in-law. My daughter had fainted on the road, they called an ambulance. Our drive back seemed to take ages. Hundred of thoughts ran through our minds: she had fainted? Why? Everything seemed to be fine so far??


We got there before the ambulance. She was laying on a bench on the side, pale, unconscious … my little girl… There was one member of the small ambulance with her. She was unconscious since an hour and still couldn’t regain consciousness.  I was frightened and did not understand what was going on
Rest of the happening I remember vaguely. The trip to the hospital, fighting for her life… Adrenaline flooded my system.. 
I remember only the doctor saying: it was probably an epilepsy attack. It lasted 1.5 hours …
I was devastated.


 In the front of all that people cried out my emotions that have accumulated in my body. 

Epilepsy!!?? Why? How? Where did if came from? My child?! I hate hospitals! I’m even affraid of a sewing needle! Me? I can’t cope with it!!!


If I only could tell that crying girl that: ‘it happened to you because you CAN handle it’,

I would have saved her certainly many tears and sleepless nights and countless hours worrying about her own child.


Obviously, another attack was needed to make the diagnosis. No doctor diagnose  a disease with a single attack. Many people, moreover, get epileptic seizure once in their lives as a result of some factor. 

My daughter experienced more attacks. Diagnosis has been made and she started to take medication.The attacks were dangerous, long, life-threatening and required hospitalization. We had so many  questions and even more fear.

 The doctors didn’t know the cause of her epilepsy. No brain damage, good results. 
She experienced life-threatening seizures. And one attack after another. Without break. Medications given in hospitals didn’t seem to work. The attacks lasted for hours and  the recovery time in hospital was longer. 

And the constant feel of a fear…
The ambulance used to take us from everywhere…. From our house, road, parties, park… and then there was no place in our town that didn’t remind us of her attacks…


The situation got worse and the doctors made a decision of changing her meds. This time 2 at one time… this means double side effects…

To explain why the attacks are so strong it was decided to do a DNA test and … that was it!
Test resultsMutation of chromosome.




The geneticists statement from Alder Hey hospital was shocking. „Your daughter is one of two children in the UK having this problem. There are less than 100 registered cases in the world”


At least we found out why…
Since then we had to learn to live with it.


One of the most dangerous attacks she have ever had helped us actually to understand one important thing. When after 3 hours of fighting, overdosing medications and after all the prayers was told, my child didn’t breathe on her own for 40 minutes and was manually supported by one of the doctors, I had realized with a tremendous pain that it is the end…


I am not able to describe the fear of a parent realizing that there is no more it can be done to save their child’s life. I was totally in pieces and then I have made a decision, that no matter what happen, we will stay happy.

Not because the situation is great, but because it can’t be worse.


On that New Years Eve my child came back to us and signs of her lungs working appeared on the monitor. 


When she was slowly recovering I promised deep inside that I will not be afraid anymore. 
We will travel, explore and enjoy the moments together. Because I don’t know when the day comes in which I will lose this opportunity. 


That night, sitting by the hospital bed, I was grateful. I felt that in every part of my body. When the clock struck 12 o’clock and the hospital staff greeted the New Year I cried, but this time I was crying of happiness. I got the biggest, greatest and most precious gift from the Old Year.

I got another chance.

Time is the most precious thing I can give to my children. No one knows how long we’re going to live.  We tend to worry of something that might never happen or we contemplate things from the past that no longer have any meaning in the present. The only thing we have and the only thing that matters is NOW. That New Year’s Eve’s night I learned the lesson.


I and my husband were looking for a solutions, ways to the happiness of us and our family. We found our passion to sport, meditation, travel and self-development. Healthy eating became our lifestyle. 

 The most important factor to stay positive was looking differently at our situation. The acceptance helped us to get back our happiness. Being aware of the opportunity to choose what we want gave us freedom that we desired. 
We could choose to worry, cry and psychically break down but that was not the way we wanted to live.  The illness of our child helped us to look at the world in a different way and it might seem weird to you but I am grateful for this experience. We ‘grew up’ and got to know each other, our feelings and our limits.  We appreciate the small things in everyday life that create our happiness. We sing, dance, we are kind one to another and to others. We learned how to be humble.

Our battle is still on. My family is my biggest support in these moments. My husband who always stays with us and my younger daughter who bravely learns to share life with us.  We also have close family in Poland. We are always in their thoughts, support us with a good word and give us support.  There are also few people here where we live, who simply ask how are we, and who help us when we need it.  Thank you from the bottom of my heart! No matter if that were texts messages, when I stayed in hospital and I had nobody to talk to, or offering to help. All the acts of kindness comforted us that we are not alone. 

This story isn’t something new for many people who know me personally. 

If you know me but you didn’t know – welcome to my world. You may have realized why I am who I am. 
If you are my blog follower I will be from now on more believable and my posts regarding positive thinking and self-development won’t seem empty. 


If you are in a similar situation or you struggle with other problems in your life, remember that your attitude towards them is everything that you need to change your life. 



All You Can Do Is All You Can Do

But All You Can Do Is Enough!



Translated by Violette

Moja historia


13 March 2017

Pamiętaj, że każdy napotkany człowiek czegoś się boi, coś kocha i coś stracił.


Ernest Hemingway

Ten post nie był planowany. A raczej był plan aby on nigdy się nie pojawił.

Prywatność mojej rodziny była zawsze dla mnie ważna, ale od pewnego czasu czuje, że niektóre sprawy dotyczące mojego życia muszą zostać opowiedziane. 
Wiele razy słyszymy, że łatwo być szczęśliwym  jeśli wszystko się układa. Pamietajmy jednak, że nie wszystko jest takie jakie mogłoby się wydawać. 
Wiele znajomych mi osób uważa nas za bardzo pozytywnych ludzi, którymi zresztą jesteśmy. Oczywiście nie zawsze tak było i nie zawsze tak jest. Mamy też swoje słabsze dni, ale zdajemy sobie z nich sprawę i pracujemy z nimi. Nasze życie wyglada odrobine inaczej niż życie większości osób nie tylko z powodu pozytywizmu a raczej z powodu wydarzenia, które spowodowało iż rozpoczęliśmy poszukiwania drogi do szczęścia naszej rodziny. 
Pozwól więc, że opowiem Ci swoja historie. 
Jestem młoda (tak się czuje jak mnie nie boli  kręgosłup, lol), zwykła dziewczyna z wielkimi marzeniami. Na tyle wielkimi, że mnie przerażają. 
Urodziłam się w Polsce. Pięknym kraju, z pięknymi tradycjami i krajobrazami. Po ukończeniu szkół wyjechałam do Wielkiej Brytanii za miłością, która obecnie jest moim mężem, przyjacielem i najlepszym człowiekiem jakiego znam. Urodziły nam się dwie cudowne córeczki. Mąż pracował a ja byłam Panią Domu i mamusia dla naszych dzieci. Oczywiście nie było łatwo. Borykaliśmy się ze wszystkimi problemami jakie może mieć młoda rodzina w obcym kraju, sama, z małymi dziećmi bez wsparcia rodziny. 
Kiedy więc nadarzyła się dla mnie okazja powrotu do pracy byłam wniebowzięta. Moja mama i teściowa miały gościć u nas przez 3 miesiące i zająć się dziećmi. Moje maluchy miały wtedy 3 latka i półtorej roku. Bardzo się cieszyłam bo wiedziałam, że dziewczynki bedą w dobrych rękach. 15 października 2009 roku jechałam z mężem pierwszy raz do pracy kiedy dostałam telefon od mojej teściowej, że moja starsza córka zemdlała na ulicy i ze wezwały karetke. Droga z powrotem nigdy nie była tak długa. W głowach mieliśmy tylko pytania: Zemdlała? Czemu? Przecież wszystko było ok…
Dotarliśmy na miejsce przed karetką reanimacyjna. Leżała na ławce, na boku, blada, nieprzytomna… moja mała córeczka. Był przy niej ratownik z małego ambulansu. Od godziny nie odzyskiwała przytomności. Bałam się i nie rozumiałam co się dzieje. Resztę zdarzeń pamietam jak za mgła. Podróż do szpitala, walkę o życie. Adrenalina zalewała mi oczy. 
Pamietam tylko słowa lekarki, że to był prawdopodobnie atak epilepsji. Trwał półtorej godziny… 
Bylam załamana.
Przy tych wszystkich ludziach wyplakiwalam 
emocje, które nagromadziły sie w moim ciele. 
„Epilepsja!!?? Jak to?? Skąd?? Dlaczego?? 
Ja?? Moje dziecko??!! Przecież ja nienawidzę szpitali!!! Ja się nawet igły do szycia boje!!!! 
Ja???… Ja nie dam rady!!!!”
Gdybym mogła tamtej dziewczynie, płaczącej w krzesło powiedzieć: spotkało Cię to bo Ty właśnie dasz sobie z tym radę, oszczędziła bym jej z pewnością wielu łez i nieprzespanych nocy oraz niezliczonych godzin zamartwiania sie o własne dziecko. 
Oczywiście do postawienia diagnozy potrzebny był kolejny atak. Żaden lekarz nie stwierdzi choroby przy jednorazowym ataku. Wiele ludzi zreszta dostaje atak epilepsji raz w życiu w wyniku jakiegoś czynnika zewnetrznego.
W przypadku mojej córeczki kolejne ataki przychodziły. Zapadła diagnoza, włączono leki. 
Ataki były groźne, długie, zagrażające życiu i wymagające hospitalizacji. Pytań było mnóstwo a jeszcze wiecej strachu. 
Lekarze nie znali przyczyny epilepsji. Żadnych uszkodzeń mózgu, wyniki dobre. Zaczęły się pojawiać stany padaczkowe zagrażające życiu. Niekończące sie serie ataków za atakami. Bez przerwy. Leki podawane w szpitalach w takich sytuacjach nie działały. Ataki były godzinne, zdarzały sie także o wiele dłuższe okresy rekowalescencji, coraz dłuższe pobyty w szpitalach. 
I strach. Towarzyszacy bam wszedzie strach…
Karetki zabierały nas zewszad. Z domu, z ulicy, z przyjec, ze szkoly, z parku… w końcu w naszym mieście zabrakło miejsc, które nie kojarzyłyby się nam z atakami. 
Sytuacja sie pogarszała. Zapadła decyzja o zmianie leków. Tym razem dwa naraz. Dwa leki to podwójne efekty uboczne…
Aby wyjaśnić dlaczego ataki są takie ciężkie postanowiono zrobić badania DNA i… to bylo to!
Wyniki badań: Mutacja chromosomu. 
Spotkanie z genetykami ze szpitala Alder Hey było szokujące. „Państwa córka jest jednym z dwójki takich dzieci w UK. Na swiecie jest mniej  niż 100 zarejestrowanych przypadków.” 
Przynajmniej wiedzieliśmy dlaczego.
Teraz tylko musieliśmy nauczyć się z tym żyć.
Pomógł nam w tym któryś z kolejnych ataków który był najdłuższym i najgroźniejszym do tej pory. Kiedy po trzech godzinach walki, przedawkowaniu wszystkich leków i po odmówieniu wszystkich modlitw jakie znaliśmy moje dziecko nie oddychało od 40 min, podtrzymywane tylko przez lekarza, który ręcznie wpompowywał jej powietrze do płuc zrozumiałam, że to naprawdę może być koniec. Zrozumiałam to z całym bólem, który taka myśl za sobą niesie…
Nie mogę niestety opisać Wam strachu jaki czuje wtedy rodzic patrząc na swoje dziecko, zdając sobie sprawę iż nic nie da sie zrobić. Nie wiem  czy zdajecie sobie sprawę z bólu jaki sprawia bezradność w takich momentach. Czułam że coś w środku mnie pęka i to wtedy właśnie postanowiłam, ze mimo wszystko będziemy szczęśliwi.  Nie dlatego, ze sytuacja jest różowa ale dlatego iż juz bardziej beznadziejna być nie może. 
Tamtego Sylwestrowego wieczoru moje dziecko wróciło do nas i na monitorze pojawiły sie pierwsze oznaki pracy płuc. 
 Kiedy ona odzyskiwała powoli władze nad swoimi mięśniami i zaczynała oddychać samodzielnie ja w głębi duszy przysięgłam sobie, ze nie bede już sie bać, ze bedziemy jeździć, zwiedzać i cieszyć się chwilami razem. Bo nigdy nie wiem kiedy przyjdzie dzień, w którym zostanie mi to odebrane. 
Tamtej nocy siedząc przy szpitalnym łóżku byłam wdzięczna. Czułam to każda częścią mojego ciała. Kiedy zegar wybijał godzinę 12 i cały oddział witał nowy rok ja płakałam, ale tym razem płakałam ze szczęścia. Dostałam największy, najwspanialszy i najdroższy prezent od Starego Roku.
Mój czas jest najcenniejsza rzeczą jaka mogę dać moim dzieciom. Nikt z nas nie wie ile życia nam zostało. Zamartwiamy się czasem czymś co tak naprawdę może nigdy się nie wydarzyć lub rozpamiętujemy rzeczy z przeszłości, które nie maja juz żadnego znaczenia w chwili obecnej. Jedyne co mamy i jedyne co się liczy to TERAZ. Tamtego sylwestrowego wieczoru zrozumiałam moją lekcję. 
 Szukaliśmy z mężem rozwiązań, dróg, którymi moglibyśmy podążać aby być szczęśliwszymi ludźmi i dać to szczęście naszym dzieciom. 
Odnaleźliśmy pasje w sporcie, medytacji, podróżach i samorozwoju. Zdrowe odżywianie stało sie częścią naszego życia. 
Najbardziej w podróży do bycia pozytywnym pomogło nam inne spojrzenie na naszą sytuacje. Akceptacja, która w nas się zrodziła pozwoliła nam odzyskać szczęście. Świadomość możliwości dokonania wyboru dała nam wolność, ktorej pragnęliśmy. Mogliśmy przecież, dalej zamartwiać się, przezywać, płakać i załamywać ręce jednak to nie był obraz życia jakie chcieliśmy wieść. Choroba dziecka sprawiła iż spojrzeliśmy inaczej na świat i może wyda się to dla Was dziwne ale jestem wdzięczna za to doświadczenie. Dzięki niemu „urośliśmy” jako ludzie, bardziej poznaliśmy siebie, swoje uczucia i granice. Bardziej doceniamy te małe rzeczy w życiu codziennym, które tworzą nasze szczęście. Śpiewamy, tańczymy, jesteśmy mili dla siebie i do innych też. Nauczyliśmy się też pokory. 
Nasza bitwa dalej trwa. Moim wielkim oparciem w tych momentach jest moja rodzina. Mój mąż, który jest z nami zawsze i moja młodsza córeczka, która dzielnie uczy się żyć razem z nami. Jest także rodzina z polski. Bardzo drodzy mi ludzie, którzy są tam z nami myślami, podtrzymuja rozmowa, dają wsparcie. Jest tez paru ludzi tu na miejscu, którzy po prostu SĄ. To Ci bliscy, którzy zawsze zapytają. Którzy pomogą kiedy potrzeba…. 
Dziękuje Wam z całego serca <3
 Nieważne czy to były sms’y w nocy, kiedy byłam w szpitalu i nie miałam z kim rozmawiać, czy po prostu chęć niesienia pomocy. Każdy z tych gestów sprawił, iż nie czuliśmy się sami. 
Dla wielu osób znających mnie osobiście, ta historia nie jest nowością. 
Jeśli mnie znasz, a nie wiedziałeś – witaj w moim swiecie. Może teraz wiesz dlaczego jestem jaka jestem. 
Jeśli jesteś czytelnikiem tego bloga i zaglądasz tu od czasu do czasu może teraz bede dla Ciebie bardziej wiarygodna i moje posty o pozytywnym myśleniu i pracy nad sobą nie bedą Ci się wydawały jałowe. 
Jeśli jestes w podobnej sytuacji, lub borykasz sie z innymi problemami w Twoim życiu pamietaj, że Twoje nastawienie jest wszystkim co masz i jedyna rzeczą jakiej potrzebujesz aby zmienić swoje zycie. 


Ale WSZYSTKO CO MOZESZ ZROBIC to wystarczajaco!




Komentarzy: 11

  1. Avatar
    15 marca 2017 / 20:13

    What a strong girl you are! You are great inspiration for staying positive no matter what are the circumstances. Amazing…

    • Anna
      15 marca 2017 / 20:22

      Thank you <3

      • Avatar
        15 marca 2017 / 20:43

        Znam Cię i jestem…..choć daleko……zawsze….wyjątkowa kobieto

        • Anna
          15 marca 2017 / 20:52

          Dziekuje <3

  2. Avatar
    15 marca 2017 / 20:26

    Ania…ja się popłakałam 😢

    • Anna
      15 marca 2017 / 20:42

      Pisanie tego tez nie bylo latwe. Chyba 4 dni mi to zajelo, ale bylo warto 🙂

  3. Avatar
    15 marca 2017 / 20:51

    Proud to call you friend.. Inspirational lady with beauty that’s inside-out.. and not forgetting your amazing husband and Girl’s xx

    • Anna
      15 marca 2017 / 20:53

      Thank you <3 xx

  4. Avatar
    15 marca 2017 / 23:02

    Piękny post Aniu! Jesteś bardzo silną kobietą ze wspaniałą rodziną i możesz byc wzorcem do nasladowania dla wielu osób! Wzruszylam się…
    Kocham 😘❤

  5. Avatar
    16 marca 2017 / 16:11

    Piękny i wzruszający post Aniu. Znam waszą Rodzinę, waszą historię i za każdym razem kiedy na Was patrzę jestem bardzo dumna i pełna podziwu. Kocham Was bardzo…

    • Anna
      11 sierpnia 2018 / 17:28

      Dziekuje <3

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *